Lifestyle

Tijdje weggeweest

Lieve Lezers en Lezeressen,

zoals jullie gemerkt hebben is het wel heel erg stil geweest op BeautyandBlond. De Photochallenge is stilgelegd, de swatches kwamen niet meer online, en samengevat is er eigenlijk niets gebeurt.
Hier zijn wat meer redenen voor. Graag deel ik deze met jullie, zodat jullie weten waarom het hier zo stil was, maar ook om een beetje van mij af te schrijven. Want bloggen is fijn, ik kan kwijt wat ik wil, lezen wat andere mensen leuk vinden en eerlijke meningen terug krijgen.

De stilte begon in de zomer. Het was druk, erg druk. Ik heb veel gewerkt, en veel leuke dingen gedaan. Maar dat was niet het enige. Doordat er minder verplichtigen waren, had ik ook tijd om na te denken. En dat was af en toe niet zo fijn, helemaal niet fijn eigenlijk.

Ik zat niet lekker in mijn vel, deed een studie die te moeilijk was, en kon mezelf niet echt goed op deze aardbol houden. Als ik er zo op terug kijk, liep ik al een jaar met deze problemen in het rond. Maar ik ben heel goed in het wegstoppen van problemen. Iets te goed. Steeds maar er overheen praten, niet aan denken en gewoon weer verder gaan. Maar dat gaat niet eeuwig.
Het eerste probleem was mijn studie. Het lukte mij niet meer, het was te moeilijk, ik vond het niet leuk meer.
Een tijdje heb ik bij de student-psycholoog gelopen, praten over vroeger, over waarom ik mijn hoofd niet leeg kon krijgen, en hoe ik de huidige problemen op kon lossen. Maar uiteindelijk ben je uitgepraat, en moeten er gehandeld worden. En toen sloeg ik dicht. Ik wil niet in een traject, ik wil niet meer studeren, ik wil niet… ik wil niet.. ik wil niet!

Hoe ik het zo lang heb kunnen volhouden vraag ik mij nog steeds af. Maanden heb ik mij er tegen lopen verzetten. Maarja, september kwam toch wel erg dicht bij, er moest toch een studie gekozen worden. Bij de student pyscholoog heb ik een intresse-test gedaan, wat vind ik nou eigenlijk echt leuk? Daar kwamen een paar dingen uit, technisch, creatief, analytisch, psychologisch. Tja, wat moet ik daar nou weer mee? Met hulp van mijn allerliefste vriend en een paar vriendinnen heb ik dan toch de eerste stap gezet: een open dag, op het Saxion. Geen universiteit meer, ik ben er misschien wel slim genoeg voor, maar leuk zeker niet.

Van te voren had ik samen met Robin (mijn vriend) al wat studies langs gelopen, waar gaan we kijken? Wat is leuk? En wat past bij mijn intresses? En dan was het dé dag, de Open Dag. Opstaan met een kl**t humeur, niet weten wat ik aan moest, ik wilde weer een klein kind zijn en op de rond gaan liggen gillen: ik wil niet, ik wil echt niet!
Uiteindelijk dan toch aan de hand mee genomen (lees: getrokken!) naar het Saxion, en langzamerhand werd ik iets rustiger. Samen langs Kunst en Techniek, Informatica en Game Design. Ik zat bij de presentatie van  Game Creation and Producing toen Robin mij aanstootte en zei: “Dit is echt iets voor jou! Dit is toch wat je leuk vind?”. En ineens ging er een knop om in mijn hoofd, ja dit is leuk, nee ik moet niet meer protesteren, dit wil ik wél!

En zo was de studie gekozen. Maar achteraf gezien begon het gedonder in mijn hoofd toen pas. Ik moest het mijn ouders vertellen, die zo trots waren op hun twee dochters op de universiteit en op de goede cijfers, die er dus helemaal niet waren. Naast het wegstoppen van problemen, ben ik ook iets te goed in doen alsof. Doen alsof ik het naar mijn zin had, doen alsof ik goede cijfers haalde en doen alsof alles goed ging.
Er moest dus weer gehandeld worden, en weer kwam dat verschrikkelijk rottende gevoel naar boven, ik wil niet! Maanden heb ik het uit lopen stellen, tot het echt niet anders meer kon. Elk rustig momentje van de dag sloeg ik dicht. Ik wilde er niet aan denken, ik wilde het niet vertellen, ik wilde in mijn bed gaan liggen, mij verstoppen onder de dekens en er nooit meer onderuit komen.
Hoe lief Robin ook elke keer was, hoeveel lieve steuntjes en duwtjes ik wel niet gehad heb, van hem en van vrienden, ik bleef het uitstellen.

Tot het allerlaatste moment. Echt het aller laatste moment.
En waar was dat nou allemaal voor nodig? Helemaal nergens voor. Ik heb mij zo lang zo schuldig gevoeld, zo opgesloten, dat ik niemand wat kon zeggen, dat ik er met weinig mensen over kon praten. Allemaal onzin.
Het had niet gehoeven. Ik ben sinds 2 september begonnen, en het bevalt hartstikke goed. Mijn ouders vinden het leuk, mijn vrienden denken graag mee, en het belangrijkste, ik vind het ook leuk!

In deze periode heb ik weinig tijd gehad voor andere dingen, als ik niet werkte of andere verplichtingen had, zat ik thuis. Na te denken. Ik vind bloggen heerlijk, maar mezelf er toe zetten was moeilijk. En elke keer dat ik de deur uit kon, weer hard aan het werk en mijn gedachten weer opzij zetten, ging het wel weer goed. Maar nu ik weer zo’n dag alleen zit, merk ik dat ik nog lang niet helemaal de oude ben.

Dit wordt een lang proces, en daar wil ik ook wel mee bezig. Helaas zal bloggen er af en toe een beetje bij in schieten, en kan ik geen schema aan houden. Ik zal een artikeltje posten, wanneer ik daar zin in heb. Als ik wat leuks gevonden heb, en met jullie wil delen. Of zo iets gaaf heb gedaan, wat jullie moeten weten. Langzamerhand zal het wel wat beter gaan, maar ik weet niet hoe lang dat gaat duren.

Ik heb erg getwijfeld of ik dit wil posten, want wie zit hier nou op te wachten? Toch heb ik besloten het wel te doen. Zo weten jullie waarom het hier zo stil is af en toe, en waarom ik niet altijd helemaal mijzelf ben. Want ondanks dat het het internet is, toch kennen we elkaar ook een beetje. Hoe ik het moet omschrijven weet ik niet. Jullie zijn gewoon ook een beetje mijn vrienden!

Als laatst nog wat mensen die ik graag zou willen bedanken. Natuurlijk die lieve Robin, voor alle hulp en steun, de huilbuien op je schouder en de knuffels als ik niet uit bed wilde komen. Elise en Nienke, die altijd een goede tip klaar hadden of even over iets anders wilde babbelen. En Jozef en Berend, een lieve schouderklop, of even een goed gesprek.
En Rosanne, van LifebyRosie, je weet het misschien nog niet meid, maar je artikelen helpen een hoop mensen, ook mij. Jullie zijn stuk voor stuk schatten, en ben jullie zo dankbaar voor alle hulp en tips!

En dan als allerlaatste nog een belofte, ik ga mijn best doen. Om beter voor mijzelf te zorgen, en om jullie af en toe te voorzien van wat leuke artikelen!

Advertenties

6 thoughts on “Tijdje weggeweest

  1. Wat ben je toch ook een lieve schat. Ik vind het super dapper van je dat je dit allemaal online gooit want makkelijk is dat ZEKER niet! Maar idd, bloggen is niet alleen voor de fun, het kan ook een heerlijke uitlaatklep zijn! Ik vind het super van je dat je voor jezelf hebt gekozen en gaat blijven kiezen! Lang niet altijd makkelijk maar wel een voorwaarde omzelf gelukkig te worden! En wat fijn dat je zo’n geweldige lieve schat als vriendje hebt, lucky you!! Ik vind het zo bijzonder om te horen dat je gewoon iets aan mijn artikelen hebt gehad.. Echt.. Dat doet me zo ontzettend veel! Dat is echt mijn doel met mijn artikelen en om te horen dat het echt effect heeft, ja daar kan ik wel om gaan zitten janken haha. Dat doet me zo goed!

    Blijf goed voor jezelf zorgen en volg je gevoel, verstand en vooral je hart! Dan zal alles goed komen :)!

    Een hele dikke knuffel! Liefs XX

    • Dankjewel :) Het is inderdaad ook een fijne uitlaatklep, en als je dan dit soort lieve berichtjes terug krijgt, zo fijn!
      Je artikelen zijn super, hoe positiever in het leven te staan, en hoe van jezelf te houden. Natuurlijk zijn er veel van dit soort lijstjes, maar hoe jij het schrijft is zo fijn en dichtbij.

      Ik ga mijn best doen! Dankjewel.

      Dikke knuffel terug! x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s